۲۰ ژوئن، روز جهانی پناهندگان، فرصتی است تا فراتر از آمار و ارقام را ببینیم و داستان‌های انسانیِ پشت هر جابه‌جایی اجباری را به یاد بیاوریم. وقتی درباره پناهندگان صحبت می‌کنیم، معمولاً فقط اعداد و آمار را می‌شنویم؛ اما پشت هر آمار، انسانی قرار دارد که ناچار شده است خانه، خانواده و برنامه‌های زندگی خود را پشت سر بگذارد تا به مکانی امن برسد.
ما در نت‌ومنینگ، از طریق زنانی افغان که بخشی از جامعه ما هستند، از نزدیک با این واقعیت آشناییم. بسیاری از آن‌ها پس از بازگشت طالبان به قدرت، ناچار به ترک کشورشان شدند و مجبور شدند زندگی خود را در اسپانیا از صفر بازسازی کنند. آن‌ها زبان جدیدی آموخته‌اند، خود را با فرهنگی متفاوت سازگار کرده‌اند و برای بازیابی استقلال فردی و حرفه‌ای خود تلاش کرده‌اند.
بااین‌حال، تبعید با عبور از مرز پایان نمی‌یابد. بسیاری از این زنان با دردِ دور ماندن از عزیزانشان زندگی می‌کنند و می‌دانند که نمی‌توانند به افغانستانی بازگردند که حکومت کنونی آن؛ نظامی از تبعیض جنسیتی و محرومیت سازمان‌یافته علیه زنان برقرار کرده است. در افغانستانِ سال ۲۰۲۶، زن بودن به معنای محروم شدن از حقوقی اساسی همچون تحصیل، کار و مشارکت در زندگی عمومی است.
داستان‌های این زنان، نمونه‌ای از تاب‌آوری، شجاعت و توانایی غلبه بر دشواری‌هاست. آن‌ها به ما یادآوری می‌کنند که هر پناهنده، استعداد، تجربه و ظرفیت عظیمی برای پیشرفت دارد؛ ظرفیتی که شایسته فرصت‌هایی برای شکوفایی است. این داستان‌ها همچنین به ما می‌آموزند که پذیرش و حمایت، بسیار فراتر از گشودن یک در است. پذیرش واقعی یعنی شنیدن صدای افراد، فراهم کردن زمینه مشارکت و ساختن جوامعی که در آن همه بتوانند احساس امنیت و ارزشمندی کنند و توانایی ساختن آینده‌ای تازه را داشته باشند.
در این روز جهانی پناهندگان، از شما دعوت می‌کنیم به این حقیقت ساده بیندیشید: هیچ‌کس انتخاب نمی‌کند پناهنده باشد، اما همه ما می‌توانیم کمک کنیم تا کسی دوباره احساس کند به خانه بازگشته است.
نویسنده: Cristina Catena Gasco
