نویسنده: ماریا کوبو آلبوساک
در ۲۳ ژوئن گذشته، بروکسل بار دیگر پای میز مذاکره با رژیم طالبان نشست. این نخستین نشست از این نوع پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان در سال ۲۰۲۱ بود. هرچند کمیسیون اروپا اصرار دارد که این دیدار را یک «نشست فنی» توصیف کند، نمی‌توان به‌سادگی از ابعاد سیاسی و نمادین آن چشم‌پوشی کرد.
به گفته نهادهای اروپایی، هدف این نشست هماهنگی درباره موضوعات مرتبط با مدیریت مهاجرت و بازگرداندن پناهجویان از کشورهایی مانند آلمان و بلجیم بود. با این حال، این تصمیم پرسشی اجتناب‌ناپذیر را مطرح می‌کند: حقوق زنان افغان در این میان چه جایگاهی دارد؟
گفت‌وگو با یک رژیم لزوماً به معنای به‌رسمیت‌شناختن آن نیست. دیپلماسی گاهی ایجاب می‌کند که حتی با حکومت‌هایی که به‌شدت مورد انتقاد هستند، کانال‌های ارتباطی باز بماند. اما وقتی چنین گفت‌وگویی بدون قرار گرفتن وضعیت زنان در کانون توجه انجام می‌شود، پیام نگران‌کننده‌ای به همراه دارد: به نظر می‌رسد امنیت و کنترل مهاجرت، دفاع از حقوق بشر را از اولویت خارج کرده‌اند.
از سال ۲۰۲۱، زنان و دختران افغان به‌تدریج از حقوق اساسی خود محروم شده‌اند. دسترسی آن‌ها به آموزش متوسطه و دانشگاه ممنوع شده، فرصت‌های اشتغالشان محدود شده و حضورشان در فضاهای عمومی کاهش یافته است. همچنین مقرراتی بر آن‌ها تحمیل شده که عملاً زنان را به حاشیه می‌راند و حضورشان را در جامعه به‌شدت نامرئی می‌سازد. در هفته‌های اخیر، تصاویر تازه‌ای از مجازات‌های علنی زنان نیز منتشر شده است. هم‌زمان، اقداماتی همچنان در حال اجرا و گسترش است که وضعیت زنان را وخیم‌تر می‌کند و استقلال فردی آن‌ها را بیش از پیش کاهش می‌دهد.
اروپا تا همین چند سال پیش، برای هزاران زن افغان که در جست‌وجوی امنیت و امید بودند، نمادی از حمایت و پناه بود. اما امروز این خطر وجود دارد که چنین پیامی منتقل شود: دفاع از برخی حقوق، هنگامی که منافع راهبردی دیگری در میان باشد، می‌تواند به حاشیه رانده شود.
دقیقاً به همین دلیل، پس از نشست بروکسل، سازمان‌های مختلف و زنانی از نقاط گوناگون جهان صدای اعتراض خود را بلند کرده‌اند. نت‌ومنینگ نیز در میان آن‌ها قرار دارد. این سازمان در روزهای اخیر، با برگزاری نشست‌هایی با انجمن‌های مختلف، برای افشای این وضعیت و مطالبه بازگشت حقوق زنان افغان به جایگاهی که هرگز نباید از آن محروم می‌شدند، در دستور کار جامعه بین‌المللی تلاش کرده است.
از دل این تعهد، کارزار We Raise Our Voice شکل گرفته است؛ ابتکاری برای دفاع از کرامت، آزادی و حقوق زنان افغان.
در حالی که زنان افغان همچنان از عرصه عمومی حذف می‌شوند، اروپا نباید اجازه دهد که آن‌ها از بحث‌ها و تصمیم‌گیری‌های سیاسی نیز کنار گذاشته شوند.
